ประวัติความเป็นมาของสำนักงานจังหวัด

ชื่อสำนักงานจังหวัดปรากฎขึ้นเป็นครั้งแรกในพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน  พุทธศักราช  2495  ในส่วนที่ว่าด้วยการแบ่งส่วนราชการของจังหวัด  ตามมาตรา  38 ได้บัญญัติให้แบ่งส่วนราชการของจังหวัด  ดังนี้                      -  สำนักงานจังหวัดมีหน้าที่เกี่ยวกับราชการทั่วไปของจังหวัด  และมีผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นผู้ปกครองบังคับบัญชาและรับผิดชอบ                      -  ส่วนราชการต่าง ๆ ซึ่งกระทรวง  ทบวง   กรม  ได้จัดตั้งขึ้น  มีหน้าที่เกี่ยวกับราชการของกระทรวง  ทบวง  กรมนั้นๆ                       แม้ว่ากฎหมายฉบับดังกล่าวได้กำหนดให้มีสำนักงาน เป็นศูนย์กลางในการบริหารราชการอำนวยการและประสานราชการจังหวัด ตั้งแต่พุทธศักราช 2495 ก็ตามแต่ก็ยังมิได้มีการจัดตั้งสำนักงานจังหวัด     จนกระทั่งพุทธศักราช  2516  คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่  28  สิงหาคม  พุทธศักราช  2516 เห็นชอบให้มีอัตรากำลังเจ้าหน้าที่ของสำนักงานจังหวัดในปีพุทธศักราช  2519  ต่อมาภายหลังได้ยกฐานะสำนักงานจังหวัดเป็นส่วนราชการสังกัด สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทยโดยมีหัวหน้าสำนักงานจังหวัดเป็นผู้บังคับบัญชา และมีภารกิจหน้าที่อยู่  2  ประการ  ได้แก่  การปฏิบัติหน้าที่ในฐานะสำนักงานเลขานุการผู้ว่าราชการจังหวัด  และรับผิดชอบในการจัดทำแผนพัฒนาจังหวัด                       เนื่องจากสำนักงานจังหวัดเป็นหน่วยงานราชการ  จึงมีการจัดโครงสร้างและการบริหารจัดการในรูปแบบขององค์การระบบราชการ  (Ideal  Type Bureaucracy)  ที่แบ่งงานกันตามความถนัดเฉพาะด้าน  (Specialization)  ยึดหลักสายการบังคับบัญชาตามลำดับชั้น (Hierachy)  ยึดกฎหมายและระเบียบเป็นหลักในการปฏิบัติงาน (Procedures and regulations)  เน้นความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นส่วนตัว  ไม่ยึดติดในตัวบุคคลแต่ยึดตำแหน่งเป็นหลัก (Impersonallity)  มีรับบุคลากรเข้าทำงานและเลื่อนตำแหน่งหรือให้ผลตอบแทน ตามความสามารถ (Competency)  และมีความมั่นคงในอาชีพการงาน (tenure)